خاک سرخ - شعر کلاسیک

اندکی دیگر تحمّل کن مرا تا مُردنم چیزی نمانده !

مهدی جابری — Thu, 19 Apr 2012 08:52:26 GMT

اندکی دیگر تحمّل کن مرا تا مُردنم چیزی نمانده

در قفای سینه ی ما هم بجز چاقوی نوک تیزی نمانده

نقش می بندد میانِ آرزوهای محالم ، صورتِ تو

دست ها می لرزدانگاری، که دست گرم و تبخیزی نمانده

معترف هستم دلِ بی صاحبِ من شب به شب مست از تو بوده

من خرابت گشته ام ، دیگر ازین میخانه جز میزی نمانده

آفتابِ مهربانی را بیاور بر لبِ ایوان این دل

تیغ مژگانت بزن بر تار ما ، نای دل انگیزی نمانده

در خیالم ناخدای عشق باش و دست هایم را بگیر

مرهمی بر زخمِ ما کن چون برایم جانِ لبریزی نمانده

...

با خیالت کوچه های بی کسی را تا سحر طی کرده این دل

انتهای کوچه ی ما باش ... گو تا انتها چیزی نمانده !

بدون شرح !

مهدی جابری — Mon, 2 Apr 2012 00:14:11 GMT

دیگر ننوشتم که دل برای تنت تنگ شدست

در خاکریزِ خاطره هایمان درگیرِ جنگ شدست

سر کوب می کنمش ... کُشته ای دلایل من

حرمت نمانده دگر ، ... مثل ِسنگ شدست

پژمرده شد گلِ عشق در لابه لای کتاب

با بیت ، بیتِ این غزلم رنگ به رنگ شدست

گفتی نمی خواهمت کرو .. کور بوده ام

خوشحال باش ، عشق تو آونگ شدست

چوب حراج بر هوس ات می زنم ... برو

گوئی نبوده کسی و "بیگ بنگ" شدست !

عزیزان این دروغ سیزده بود !!!

قافیه و ردیف و مضمون را جدی نگیرید.

مناجاتی کوتاه در آخرین روزهای سال 90 !

مهدی جابری — Sun, 18 Mar 2012 22:27:36 GMT

نگاهی کن به دستانم که در چشمان مستت

به انگشتش گرفته غبغب نرم دو دستت

برای لحظه های تا ابد ماندن کنارت

تنش تب دارد و خیس از همآغوشی ی شستت

درین فکرم کدامین روز دیدم صورتت را ؟

جوابم را نوشتی با قلم ، روز الستت !

.... که در آن روز من بودم ، تو و قالو بلائی

چراغی ساختم از آن برای پای خسته ات

و حالا نیتی کن دستهایت را بگیرم

رها کن حرف های دشمنِ مزدورِ پستت

...

خدایا سال نو در پیش و من غرق گناهم

که هستم نیست شد در پای هست ات

دلم می خواهد امشب پرکنی دستان ما را

اجابت کن دعایم را به چشم حق پرستت !

کم فروش از روسپی هم بدتر است ! ( قطعه )

مهدی جابری — Mon, 23 Jan 2012 00:04:33 GMT

     دختری جرمش فقط عریان شدن در شهر بود
     پای منبر بر تنش زُنّار را انداختند

     کم فروشان بینِ مردم عشق بازی می کنند
     بر گلوشان کِی طنابِ دار را انداختند ؟

     خون خلق ا.. را در شیشه هاشان می کنند
     پشت شیشه " شد تمام این بار " را انداختند

ناله و نفرینِ مردم را خریدند عاقبت
     لقمه ی شرم و حیا ؛ ... دیوار را انداختند

     در هوای این خیانت ، عشق هم بیمار شد
     با گلوله ... بی تامل ... یار را انداختند

     پیکر بی جانِ او هم در خیالم دفن شد
     ناکسان چون فرصت دیدار را انداختند !

اینجا من از یک اتّفاق ِ تلخ ، می میرم !

مهدی جابری — Sun, 22 Jan 2012 07:55:55 GMT

     اینجا من از یک اتّفاق ِ تلخ ، می میرم
     بی تو سراغ ِ بوسه را از مرگ می گیرم

     اینجا کسی در حسرت ِ پیدا شدن ، گم شد
     در خلوت ِ آئینه ات ، گم گشت تصویرم

     من می نویسم ما و تو ، خط می زنی - من - را
     با سرنوشتم بی تو من انگار درگیرم

     اینجا همیشه اتّفاقی تازه می افتد
     من هم اسیر ِ دست ِ بازی های ِ تقدیرم

     بی تو نماز ِ عشق را نیّت نمی کردم
     گوئی فراموشت شده فریاد ِ تکبیرم

     بی من کدامین ماه را در خواب می بینی ؟!
     من بی تو حتی از خود ِ خورشید هم سیرم

     دیریست از چشمان ِ تو افتاده ام انگار
     اما دو جادوی ِ نگاهت کرده تسخیرم

     سخت است از زنجیر ِ عشق ِ تو رها گشتن
     از من پذیرا باش اینک عذر ِ تقصیرم

گیتا سلطانی
.

بر بوم دستان خودم یک تنگ خالی می کشم ! ( چهارپاره )

مهدی جابری — Fri, 20 Jan 2012 22:34:59 GMT

بر بوم دستان خودم

یک تنگ خالی می کشم

آه غلیظم را ببین

چون مرده ماهی می کشم

یکباره بغضی می کنم

با دیدن ماه کبود

ابر سیاهی در برم

تا سینه ام درگیر دود

از فکر نان نیمه روز

با پیکری عریان شده

گوئی تلافی می کند

نقاش هم گریان شده

داروی اعصاب و روان

تبلیغ های ویتامین

مردانگی حراّج شد

دیگر به قرص ریتالین

باور نداری نیش گیر

لختی زبان و پیش گیر

دلال جان در کوچه ها

او را ببین و ریش گیر !

در فیس بوک آسمان

سرگرم لایک کردنی

آخر نگاهی کن خدا

دادیم سر یا گردنی !

چشم هایم شرجی ی نگاه توست !

مهدی جابری — Fri, 13 Jan 2012 15:06:29 GMT

دو چشمِ شرجیم دلتنگ و خسته ست

درون قایقی تنها نشسته ست

وَ( ا)زَ( ا)مواجِ نگاهت می هراسد

کمر بندِ نجاتش را گسسته ست !

خطر کردم !

مهدی جابری — Thu, 5 Jan 2012 08:44:34 GMT

یک بوسه خطر کردم دیدم ثمر آن را
تکرار نگردانی ، !... از سود ضرر کردی

آخر تو چه می دانی ای دلشده ی عاشق
درعشق تو حیران شد این دل که خبر کردی

با ماه رخت بودم سر در یقه ی خود بود
رسوا شده ام حالا چون عزم سفر کردی

هر شب منِ مجنون را مست از غزلت کردی
شعر و غزل و ما را از زیر ، زبَر کردی

راوی ی گُـلِ عشقی ، شاگردِ تو می مانم
چون درس نمی دانم ، پیمانه به سر کردی

حکم ، حکمِ توست ای بی بی ی دل !

مهدی جابری — Thu, 29 Dec 2011 23:07:00 GMT

      منتظر بودم بیائی پیشِ ما
    آس ، در دستم گرفتم لحظه ای
    آمدی ، اما به جای آسِ دل
    این دلِ مستم گرفتم لحظه ای !

    حکم ، حکمِ توست ای بی بی ی دل
    چشمِ ما ، بر خالِ دل ، از باده است
    تیغ را هم بسته ای روی لبت
    قتل عمدِ ما برایت ساده است !

اعتراف !

مهدی جابری — Thu, 29 Dec 2011 21:18:44 GMT

چند روزی هست دِل دِل می کنم اما شرایط جور نیست
سخت شد کارِ دلم، دیگر ازینجا رفتنم مقدور نیست

این اواخر می گریزد چشم هایم از بیانِ اعتراف
چون که می دانی نگاهم روبرویت آنقَدَر پر زور نیست

آنچه می خواهم بگویم رابه لرزش های دستِ(ا)حساس کن
چون برای گفتنِ حرفم... تو می دانی ...زبان ، مجبور نیست

گونه هایم سوخت از رگبارِ حسرت ،دست هایم خالی اند
جز لبِ سرخِ شقایق گونه ات ،چیزی درین منظور نیست

قاضی القُضات ،اشکم پیشکش ، امشب دلم تسلیمِ توست
حکم ده ! چون مجرمت طاقت ندارد،خون او محدور نیست ...