خاک سرخ - نوشته های آزاد

مهدی جابری — Fri, 17 Feb 2012 19:09:48 GMT

به چند دلال صداقت با حقوق مکفی نیازمندیم !

امضا ... ( 91 ! )

روز مبادا !

مهدی جابری — Wed, 7 Dec 2011 09:06:41 GMT

مثل همیشه آخر حرفم

وحرف آخرم را
با بغض می خورم

عمری است

لبخندهای لاغر خود را

دردل ذخیره می کنم :

باشد برای روز مبادا !

اما

      در صفحه های تقویم
     روزی به نام روز مبادا نیست
     آن روز هر چه باشد
     روزی شبیه دیروز
     روزی شبیه فردا
     روزی درست مثل همین روزهای ماست
     اما کسی چه می داند ؟
     شاید
     امروز نیز روز مبادا باشد !

( قیصر امین پور )

...

قسمتی از شعر روز مبادا اثر شادروان قیصر امین پور

به یادم بود .

نوشته های زیبا فراموش نمی شوند .

هرچند آدمها فراموش شدنی هستند

البته بعضی آدمها !

فاصله !

مهدی جابری — Sun, 4 Dec 2011 22:47:01 GMT

فاصله ی بین حقیقت و دروغ

اندازه ی یک نگاه است

از دریا تا ساحل !

وقتی موج های دریا ادعای عاشقی دارند

اما هیچ وقت از جا بلند نمی شوند ...

دیشب در حیاط خلوت چشم هایم باران آمده بود !

مهدی جابری — Fri, 28 Oct 2011 11:47:51 GMT

درست مثل قطاری که در هیچ ایستگاهی استراحت نمی کند

رفته ای تا انتهای آسمان و من همچنان به نقطه ای که از آن
نور بی رمقی فرو می ریزد خیره مانده ام در ابتدای راه با مشتی

خطوط شکسته و کاسه ای آب و حدیث لب های خشکیده و

دست های به خاک فرو برده و کوله باری از گناه !

صدائی نم دار و شور گونه هایم را می ترساند و دزدانه ارتعاش

هرزه ی خود را به لب های بی رنگم رسانده تا کام از تن ناکامش

بگیرد و من همچنان در هبوط دست های بی سرزمین دلم

ایستاده ام تا این خیال با همه ی رنجی که مرا در آغوش

گرفته است با خود ببرد به زمان اولین دیدارمان !

انگار خواب بودم که این واژه ها و قوافی سر از خاک برآوردند و
میان مرا خالی نمودند مثل ماسه هائی که گم می شوند

زیر پاهای بلاتکلیف و بی هوا نفس را می گیرند تا گلوی پر شده
از قطره های شور ، بی صدا فریاد کند کسی از این میان رفته

است به جائی بی نشان .

صبح ، سجاده هنوز باز است و گونه هائی که جای بوسه ای

سرخ ، روی آن سبز شده .

و بعد نه من و نه آینه هرگز نفهمید این خواب بود یا خیال

اما یقین دارم که دیشب در حیاط خلوت چشمهایم باران آمده بود !

از وقتی که رفته است ! ( نوشته آزاد )

مهدی جابری — Sat, 28 May 2011 10:58:49 GMT

از وقتی رفته است جلوی پنجره می نشینم

سالهای باقیمانده را با اشتها سر می کشم

از وقتی رفته است اندوه هم رفت غم رفت

چشمه اشکهایم خشکید و فقط تصویر چشمهائی ماند

که شب چراغ بیداری هایم شد .

از وقتی رفته است سوزشی در سینه ام حس می کنم .

کاش بودی و دست بر سینه ام می گذاشتی تا از حرارتش

دستت می سوخت و من کیف می کردم و سرانگشتان

تو را با بوسه هایم بی قرار رسیدن به ساحل اشکهایم

می نمودم .

از وقتی رفته است دستهایم شکل کتاب شده اند .
شکل قنوت شکل کاسه ی عشقی که برایم نذر کردی و از

زلال نگاهت مراسیراب مثل بارانی که همواره دوست دارمش

که مرا خیس کند و تن تب دارم را بخار و من را مریض تر

و صورت بازیگوش دست هایت مرا نوازش کند تا آرام

شوم و چشم هایم را بر روی لب های عرق کرده اش بگذارم

و بگویم از وقتی رفته است فقط تو را می خواهم .

نیمه شب است پنجره باز و احساسم مست از نسیم نرگس
چشمت و قلمی که به یاد عطر دست و نفس ات هنوز بیدار
و اینجا کودکی نگران از بازگشت دلی که پیش خیال تو

رفته است .

( درد دل های یک قلم - بخش دوم)

بی بهانه ! ( نوشته آزاد )

مهدی جابری — Sun, 1 May 2011 15:29:02 GMT

معلم مقدس ترین واژه روزگار است

    چندین سال پیش در محل کارم با شخصی تحت عنوان مشاور مدیرمان آشنا شدم .
   طی جلسات و دوره های آموزشی که برایمان گذاشت با نگرشی جدید به کار و زندگی
   آشنا و هرچه گذشت او را معلمی یافتم دلسوز ، انسانی وارسته و شاعری توانا .
   اما به ناگاه پائیز چه غافلگیرانه دفتر زندگی اش را بست .

مهندس مجتبی کاشانی تولد: 1327 – وفات 23 آذر 1383

    فوق لیسانس مرکز مطالعات مدیریت وابسته به دانشگاه هاروارد ،
    دوره های مدیریت صنعتی ،‌مهندسی صنایع و کنترل کیفیت فراگیر را در ‍ژاپن گذراند
    هفت کتاب با نام های : از خواف تا ابیانه ،‌بارن عشق ، به آیندگان ، روزنه ، پل ،
    عشق بازی به همین آسانی ست ،‌خویشتن را باور کن
    و دو کتاب در رابطه با مدیریت : از گاراژ تا کلینیک ، نقش دل در مدیریت،
    از این مدیر فیلسوف و شاعر منتشر شده .

چند سرود که خیلی هم سروصدا کرد برای رادیو ساخت مثل «بابا خون داد, دلیرانه,
همشاگردی سلام, جانباز, مدرسه‌ها واشده و...» که مدت‌ها در مدارس از سرودهای
بچه‌ها بود و از رادیو و تلویزیون پخش می‌شد....

به همت او و انجمنی که پایه گذاری کرده بود 240 مدرسه توسط اعضا گروه و کمک‌های
جمع‌آوری شده، از مردم ساخته شد

وی پس از سالها مطالعه درباره ی مدیریت در کشور ژاپن و تطبیق آن با آموزه‌های
ایرانی- اسلامی، نظریه‌ای را ارائه داد که از آن به عنوان «نقش دل در مدیریت» یاد
می‌شود .

این کتاب را شخصا خوانده ام و بسیار نکته های ارزشمندی در آن وجود دارد . ...

جسم او تاب و توان این روح بلند را نداشت و آذرماه 1383 در تهران بر اثر بیماری
سرطان فوت کرد .

یاد و خاطره اش را گرامی می دارم .

شعر زیر را به احترام گرامی داشت آن بزرگوار در ذیل تقدیم می کنم به همه
دوستان و معلمان عزیز و گرامی .

مدرسه عشق ( زنده یاد مجتبی کاشانی )

    در مجالی که برایم باقیست
  باز همراه شما مدرسه ای می سازیم
    که در آن همواره اول صبح
    به زبانی ساده
   مهر تدریس کنند،
   و بگویند خدا
   خالق زیبایی
   و سراینده عشق
   آفریننده ماست.
   مهربانیست که ما را به نکویی
   دانایی
زیبایی
   و به خود می خواند
  جنتی دارد نزدیک، زیبا و بزرگ
دوزخی دارد- به گمانم
   کوچک و بعید
   در پی سودا نیست
   که ببخشد ما را
   و بفهماندمان،
   ترس ما بیرون از دایره رحمت اوست
   در مجالی که برایم باقیست
   باز همراه شما مدرسه ای می سازیم
   که خرد را با عشق
   علم را با احساس
   و ریاضی را با شعر
   دین را با عرفان
همه را با تشویق تدریس کنند
لای انگشت کسی
قلمی نگذارند
و نخوانند کسی را حیوان
و نگویند کسی را کودن
و معلم هر روز
روح را حاضر و غایب بکند
و به جز ایمانش
هیچکس چیزی را حفظ نباید بکند
مغزها پرنشود چون انبار
   قلب خالی نشود از احساس
درس هایی بدهند
که به جای مغز، دلها را تسخیر کند.
از کتاب تاریخ
   جنگ را بردارند
   در کلاس انشاء
   هر کسی حرف دلش را بزند
   «غیرممکن» را از خاطره ها محو کنند
   تا، کسی بعد از این
   باز همواره نگوید: «هرگز»
   و به آسانی همرنگ جماعت نشود.
   زنگ نقاشی تکرار شود
   رنگ را در پائیز تعلیم دهند
   قطره را در باران
   موج را در ساحل
   زندگی را در رفتن و برگشتن
   از قله کوه
   و عبادت را در خدمت خلق
   کار را در کندو
   و طبیعت را در جنگل و دشت.
   مشق شب این باشد
   که شبی چندین بار
   همه تکرار کنیم:
   عدل
   آزادی
   قانون
   شادی...
   امتحانی بشود
   که بسنجد ما را
   تا بفهمند چقدر
   عاشق و آگه و آدم شده ایم
   در مجالی که برایم باقیست
   باز همراه شما مدرسه ای می سازیم
   که در آن آخر وقت
   به زبانی ساده
   شعر تدریس کنند
   و بگویند که تا فردا صبح
   خالق عشق نگهدار شما.

می‌شود، سبز بود با یک برگ

می‌شود، شد بهار با یک گل

از دل یک شکوفه شادی کرد

دل به سودای یک شقایق داد

برای شادی روح بزرگ آن مرحوم ذکر فاتحه ای کنید

منبع : ویکی پدیا

می نویسم ! ( نوشته ی آزاد )

مهدی جابری — Tue, 19 Apr 2011 18:49:50 GMT

می گویند در دنیا خاک سرخی است که هرچه آب
می خورد سفت تر می شود اما من بعد از اینهمه
باران ، سراسر ترک شده ام !

گاهی وقت ها فکر می کنم آبستن شده ام
از اینهمه بغض فروخورده و فکر غریب ای است
اگر این نوزاد را از تو ندانم .
همه آدمها بغض دارند ، خلوت و شریکی ؛
شریک خلوت و تنهائی های من ، همین بغض های
فروخورده ام هستند که چنگ می زنند بر اندیشه های
جوهر گونم و ذهن را می پاشند روی کاغذ چرکنویس
هزارتا و فاحشه ی تن شان را هم آغوش پس مانده ها !
این را نوشتم که بدانی آدمها چقدر شبیه همند
و چقدر نسبت به هم بی گذشت و چقدر نسبت به
هم ناشناس ای آشنای ناشناس من .
می خواهم ازابتدای نامه ای بی جواب برایت بنویسم .
....
می نویسم !
می نویسم دست هایم را پیدا نمی کنم .
می نویسم که چقدر خودم را با این تن
خاکی ی سرخ ، تنهائی به جای ابر و موج و
اشک و ترانه جازده ام و تو مرا خواندی و
خواندی و هیچ نگفتی.
می نویسم از شب که تن پوش سیاه مخملی اش
را به روی ستاره ها کشید تا سردشان نشود
و آن را به تو بخشیدم و تو فقط مرا خواندی
و خطی ننوشتی .
می نویسم از آه یخ کرده آسمان و از غبطه
به اینکه چگونه این همه گرما و سرما را تحمل
می کند و من که اندک سوزشی در قلب خود دارم از
تحمل آن عاجزم .
می نویسم از صفر مطلق . از کبودی انگشتهای
غرور در فشار طنابی که بر گردن احساس
انداخته است .
می نویسم که حتی بلعیدن مسکن شعرهایت برای من
چاره ساز نیست .
می نویسم و تو نگاه می کنی و هیچ نمی گوئی .
دگمه ها کی برد را می زنم تا از سرشان خون بیاید
کبود شوند و من گناهکار و محکوم به حکم وجدان تو
و روانه ی زندان چشم های بی گناهت تا بی فرجام و
تا ابد پشت پلک های تو جا خوش کنم .
می نویسم روی شیشه ی مانیتور ذهنت که چوب خط
زندگی ام را از بالای آسمان حافظه ام همراه
اشکها روانه می کنم تا فراموش شود چند روز است
بی تو ام .
می نویسم و تو مدام نگاه می کنی و حرفی نمی زنی .
می نویسم از آخرین نسخه ای که برایم پیچیده شده .
از اینکه بغضم را به تمنای نگاهی و حرفی فرو خوردم
و در شمارش ثانیه هائی که قراربیقراری های من ،
دیر یا زود برای چشم گذاشتنم وعده داده بود ،
لحظه های نیامده را بلعیدم تا عطر خیالت در
مهمانی سنسورهای مغزم پایکوبی کنند و صدای تپش
را که از صفحه گرامافون قلبم به تمام رگها جاری
می شود به گوش ات برسانند .
اما باز هم تو نه آمدی و نه گفتی و نه نوشتی .
بوی گند عقل تا هزار فرسخی ی این خاک سرخ وجود
ندارد پس بی ترس از راهزنان ، روزی به کنارخاکم
بیا و دستهایم را به هم برسان .
تصویر پازل ترکهای خاک سرخ من جمع واژه های
بی آب و تشنه ی او نیست .
ریشه ی دست های مذاب شده در دیروزمان
عطر دل بستگی های امروزمان
و یاترس از سقوط مبهم فرداهایمان است
پس اگرقرار است فردا دستهایم را نبینم
امروز که می توانم ،
از تو می نویسم زیبای من !

مهدی جابری - فرورودین 90
( از دفتر درددل های یک قلم -
بخش اول : می نویسم ! )

جند روایت معتبر ( ۱ )

مهدی جابری — Thu, 31 Mar 2011 23:13:35 GMT

گفتی دوستت دارم و رفتی
   من حیرت کردم .
   از دور سایه هائی غریب می آمد از جنس دلتنگی و اندوه
   و غربت و تنهایی و شاید عشق .
   با خود گفتم...

در صورت تمایل در ادامه مطالب بخوانید .

گفتی دوستت دارم و رفتی
   من حیرت کردم .
   از دور سایه هائی غریب می آمد از جنس دلتنگی و اندوه
   و غربت و تنهایی و شاید عشق .
   با خود گفتم هرگز دوستت نخواهم داشت .

   گفتم عشق را نمی خواهم . ترسیدم و گریختم .
   رفتم تا پایان هرچه که بود و گم شدم
    و این ها پیش از قصه لبخند تو بود.
    جای خلوتی بود .
    وسط نیستی . گفتی : ((هستم))  نگریستم ، اما چیزی نبود .
    گفتم : ((نیستی)) باز گفتی : ((هستم)) بر خود لرزیدم
   و در دل گفتم نه ، نیستی . این جا جز من کسی نیست .
   بعد انگار گرمای تو در دل ام ریخت .
   من داغ شدم ، گر گرفتم تا گیج شدم بعد لبخند زدی
   و من تسلیم شدم .
   گفتم : ((هستی ! تو هستی ! این من هستم که نیستم ))
   گفتی : (( غلطی )) و این هنوز پیش از قصه دستهای تو بود .

    وقتی رفتی اندوه ماند و اندوه .
   از پاره ابرهای هجر باران می بارید
و این تکه گوشت افتاده در قفس قفسه ی
سینه ام را آتش می زد .
و من ذوب می شدم و پروانه ها نه ،
   فرشته ها حیرت می کردند و این وقتی بود که هنوز
دست هات انگشتانم را نبوییده بودند .

   یک شب که ماه بدر بود و چشم هاش را گشوده بود
   تا با اشتیاق به هرچه که دل اش می خواهد خیره شود ،
تو شرم نکردی و ناگهان با انگشتان دست هات
هجوم آوردی تا دست هام را فتح کردی .
   انگشتان ات بر شانه ی انگشتان ام تکیه زدند
و در آغوش آنها غنودند . تو ترانه های عاشقانه
می سرودی ، من اما همه ترس شده بودم .
   چیزی درون ام  فریاد می کشید . چیزی شعله ور می شد .
   شراره های عشق  می سوزاند و خاکستر می کرد
و همه از انگشتان تو بود .
من نیست شده بودم .گفتی حال چگونه است ؟
   گفتم تو همه آب ، من همه عطش .
   تو همه ناز من همه نیاز .
تو همه چشمه ، من همه تشنگی .
   گفتی : تو هم چنان (( غلطی ))
   و این هنوز پیش از قصه نگاه تو بود .

   فرشته ای پر کشید تا نزدیک تر آید و در شهود با ماه
  انباز شود . من به خاک افتادم .
   ناخن هام را با انگشتان ات فشردی و لبخند پاشیدی
   گفتی : برخیز !
    گفتم : نتوانم .
   بعد ناگهان چشم هات تابیدند و من تاب از کف دادم .
   مرا طاقت نگریستن نبود اما توان گریستن بود .    بعد تو اشک هام را از گونه هام ستردی .
    فرشته پیش تر  آمده بود .
   من گویی در چیزی فرو می رفتم .
   گفتم : این چیست ؟ گفتی : اندوه ! اندوه !
بعد فروتر رفتم .
   بعد تو دست بر سرم نهادی و مرا در اندوه غرقه کردی .
   فرشته از حسادت لرزید و بالهاش از التهابِ عشقِ من  سوخت .
    گفتی : حال چگونه است ؟
   دیگر حالی نبود .
عاشقی نبود .
   عشقی نبود .
    فرشته ای نبود .
هرچه بود تو بودی .
بعد تو لبخند زدی و گفتی :

چنین کنند با عاشقان !

( بخشی از کتاب چند روایت معتبر به قلم مصطفی مستور )