.:: خاک سرخ ::.

     باز شهری پر شده از صورتک هائی غریب 

     در میانِ دختران با ظاهری مردم فریب 

 
     جمله ای کم آشنا دعوت به قرصی بی رقیب 

     مرده ها آمارشان بیش از کروری در جریب 

     گونه سرخابِ زنانه عطرهائی بس گران 

     غرق کرده از تعفن رنگ را در بوی نان

     کوچه ای نا آشنا در خودروئی چشمک زنان  

     در سکانس بعد - ماشین - سوی زندان زنان  

     پرده ی عفت دریده سالهای آزگار 

     گم شد از بختِ بدش در کوچه های روزگار  

     خِفتِ هر بی شرم شد فریاد زد در پای دار  

     بگو چشمانِ نازت ، برق دارد یا شراره   ؟

     که آتش می زند بر چوبِ خشکی بی قواره  

     نگاهت ترکشی را در دلم ایجاد کرده

     خیالم را سراپا غرقِ خونُ پاره پاره 

     سرِ انگشتهایم از فراقت خیس گشته 

     چه غمناکست این یادآوری های دوباره 

     دوای دردِ عشقم بوسه هایت می شود ... یا 

     چنان کوبم سرم را تا شوم بی آرواره 

     ولی ای کاش زین فریادها بیدار می شد 

     دمی وجدانِ خوابت با تکانِ گاهواره 

     درین خلوت دلم ...  بارانُ .. خوابی ناب خواهد 

     زلالی  تا برد...  یادِ تو را ... زین  یادواره 

     غزل خوانِ دو چشمت در تنِ شب ، رفتُ گم شد 

     برایش چشمکی زد آسمانِ پرستاره ! 

      از ظهر که می گذرد 

      سرم را بالا می گیرم  

      پشت پنبه ی ابرها  

      به دنبال لبخند قشنگی هستم

      که کودک ایمان مرا 

      به فراموشخانه سپرد  !

     تو هنوز خوابیدی 

     من در یخچال ذهنم 

     نیمه ی سیب نگاهت را جستجو می کنم !

     تو را می فهمم 

     چون

     صدای خنده های کودکی را می شنوم

     که برایم ترانه می خواند

     از دورادور دریای دلت

     و از قلبش

     در هرطپش

     موجی مثبت

     بلند می شود ...

    .
    .
    .
    . 

     پس ساحلِ چشم هایم را غرق کن !

    اصلن  بودن یعنی همین  : 

    با خاکم کشتی خاطرات بسازی

    غرق شوی

    در خود

    و ناخودآگاهم

    غواص شوی

    تا حس کنی

    دلت تور شده 

    آنوقت می فهمی

    ماهی های دریای خدا هم

    این قدر مثل من و تو 

    خوشبخت نیستند  ...
    .
    .
    .
    کمی باور به تو قرض می دهم مانیا !

    آی ... کودک بازیگوش

    امشب چشم نگذاشته ام

    خاک نگاهم را کمی آب بپاش

    مهمان داری !

    آنقدر می نویسم 

    تا از سر این کی بورد خون فواره زند

    آنوقت می بینی قمه بهتر است

    یا احساس من   ؟!